“Iedereen kan vallen. Daarvoor zou niemand zich moeten schamen.”

Karim* (51) groeide op in België, waar hij het lang goed had met zijn vriend. Maar na een relatiebreuk belandde hij in de armoede. “Ik heb geleefd, echt geleefd. En nu sta ik alleen. Maar hoe arm ik ook ben, ik blijf wel een mens.”

“Ik werd onlangs 51,” vertelt Karim met een warme lach. “Ik ben in België geboren, maar mijn roots liggen in Casablanca, Marokko. Ik ben trots op wie ik ben. Arabisch én Belgisch. Homo én moslim. En ja, dat wringt soms. Niet iedereen accepteert dat. Maar ik ben altijd eerlijk gebleven over wie ik ben.”

Van rijkdom naar armoede

Als kind groeit Karim op in Brussel en spreekt met warmte over zijn jeugd. Over zijn werk als ober, over de feesten waar hij nachtenlang danste. “Ik was dé danser op bruiloften”, lacht hij. “Echt waar. Ze noemden me ‘Laïa’ op de dansvloer. Het leven lachte me toe. Ik had stijl – Gucci, Chanel, Gabbana - ik kende het allemaal. Ik werkte hard, en verdiende goed. En ik had mijn partner, Elias.”

Met Elias deelde hij zijn leven. “Hij was mijn steun, mijn thuis, mijn veilige haven. We deden alles samen. Tot hij op een dag vertrok. Zonder uitleg. Ik zag ineens een foto op mijn telefoon: hij in een zwembad, bij zijn nieuwe huis in Tunesië. Hij was gewoon weg. Ik stond daar … alleen.”

De breuk hakt er diep in, en tegelijk komt Karim in financiële problemen. “Elias hielp me altijd: met de huur, eten, medische kosten. Toen dat wegviel, kon ik het alleen niet redden. Mijn gezondheid ging ook achteruit. Ik ben al jaren ziek en kan niet meer werken. En dan verlies je alles. Je probeert waardig te blijven, maar het is loodzwaar.”

Zijn vaste kosten bleven. “Ik betaal 850 euro per maand aan huur, verwarming, water, elektriciteit en internet. Met mijn uitkering blijft er bijna niets over. Maar je blijft toch een mens. Je wil je huis netjes houden, jezelf verzorgen, een koffietje kunnen drinken, genoet eten hebben zonder te moeten kiezen tussen brood of verwarming.”

Lijden in stilte

Via een bezorgde maatschappelijk werkster kwam Karim bij de voedselbank terecht. “Zij is als een moeder voor mij. Altijd bezorgd. Dankzij haar sta ik nu hier. Hier moet ik me niet schamen. Ik voel me gezien en gerespecteerd als mens.”

Wat hem het meeste pijn doet, is het taboe. “In mijn gemeenschap praat niemand over armoede en geaardheid – zeker niet als je homoseksueel bent. Ze zouden je uitlachen of negeren. Maar ik zwijg niet. Ik wil tonen dat je niet minder bent. En dat armoede iedereen kan overkomen.”

“Ik heb niet voor dit leven gekozen, maar ik draag het. En soms draagt iemand een stukje mee. Dat is wat de vrijwilligers van de voedselbank hier doen. We dragen elkaar. Je bent welkom, wanneer het allemaal even niet lukt.”

Karim staat niet alleen. 
Elke maand steunen we meer dan 200 000 mensen met voedselhulp. Wij laten hen niet in de steek. 

Help je mee? Steun de voedselbanken via foodbanks.be.

* Karim is een pseudoniem. Omwille van zijn veiligheid en privacy is de identiteit van de geïnterviewde onherkenbaar gemaakt.”

terug naar overzicht